Je hoofd boven water
Twee maanden ben ik pas bezig. En het is intens en veel. Het is wat ik verwacht had, maar nu beleef ik de ervaring. Bijna elke avond huiswerk doen. Worstelen met alle nieuwe stof. Schrijven volgens bepaalde formats (een stageplan, een essay…) en ook nog proberen creatief bezig te zijn.
Als ik in zee ben zwem ik graag met de golven mee. Liefst als ze hoog zijn en dan op het moment dat ze net gaan breken. Als je goed inzet word je door de golf helemaal onderwater meegesleurd richting het strand. Een natuurkracht die vat op je heeft. Adem in en erop vertrouwen dat je weer boven komt. Zwemmen en meegesleurd worden in woelig water, zo voelt mijn leven nu.
Maandagavond zonk de moed me in de schoenen toen ik me over de leeruitkomsten van deze opleiding boog en ik mijn eigen leerdoelen voor aankomende stage moest bepalen. Een studiegenoot had haar stageplan al af en het zag er zo goed uit! Ik zat met stukjes tekst, met onaffe ideeën, met “ik weet eigenlijk niet wat ik concreet leren wil”. Chaos waar geen pap van te koken was.
En toen dacht ik: je kan niet in álles goed zijn, An. Sommige mensen zijn goed in formele documenten schrijven en ik ben beter in kletspraat schrijven. En het worstelen hoort er gewoon bij tijdens deze opleiding. Je bent nu eenmaal nieuwe dingen aan het leren. En ja, het is veel, en het kost veel tijd, maar als ik 58km kan rennen en 100km kan roeien, dan kan ik dit toch ook? Het is een kwestie van doorgaan en er in geloven dat je het kan.
Het hoeft niet 100% perfect. Het is geen wedstrijd. Het belangrijkste is, net als bij een lange sportprestatie, om je energie goed op peil te houden en niet vergeten af en toe adem te halen.