Rimpels
“Mama, je hebt rimpels bij je navel.” “Ja schatje, dat komt door jullie. Niet alle mama’s hebben dat hoor, maar mijn buik ziet er gewoon uit als een leeggelopen ballonnetje.” “Maar toch heb je een mooie buik hoor mama.”
Mama denkt daar anders over.
Ik zou er natuurlijk wat aan kunnen doen. Die navelbreuk laten herstellen, de plastisch chirurg de rimpels laten wegpoetsen. Dan zou ik misschien iets minder onzeker in m’n bikini rondlopen. Maar ja, de rimpels schieten net als grijze haren tevoorschijn, mijn hele lijf wordt ook gewoon oud. De jeugdige mooiheid is er wel af.
Mijn zusje zei een keer: als ik zo’n buik had, dan had ik er denk ik wel wat aan gedaan. (Lekkere bevestiging dat het dus echt lelijk is). Ik denk alleen: dat kost me te veel geld. En het is een bodemloze put. Want wat wordt dan de volgende aanpassing? Ooglidcorrectie? Botox? Ga ik me op mijn 44e nog mooi proberen te maken terwijl ik mezelf toch nooit echt mooi heb gevonden? Ik vind het de moeite dus niet.
Ik kies wel voor de makkelijke oplossingen om mezelf een beetje acceptabel te houden. Ik stop bijvoorbeeld wel henna in mijn haren, om niet zo grijs te lijken. En ik sport natuurlijk om nog een beetje in shape te blijven. Ik probeer op mijn eten te letten, maar dat is een ander verhaal. Ik tut mezelf elke ochtend voor de spiegel op, in de hoop er toch nog aantrekkelijk (niet met slaapkop) uit te zien.
Laatst tijdens een rondje hardlopen bedacht ik me dat schoonheid op deze leeftijd misschien niet zit in jezelf platbotoxen, maar in schijt hebben aan wat anderen van je uiterlijk vinden. Maar dat is zo makkelijk nog niet. Ik ben mijn hele leven al bezig met wat anderen van me vinden. Best zonde eigenlijk. Omdat ik er toch niet mooier op ga worden probeer ik alle rimpels en zwangerschapsverminkingen gewoon maar te accepteren. Ik vind het lief dat mijn dochters gewoon blijven herhalen dat ze me een mooie mama vinden, al geloof ik maar half dat ze het menen.